Θέμα Προοπτικής

Απόσπασμα από το βιβλίο

Ο ωκεανός ανυψώνεται στον δικό του σφυγμό, θυμωμένος και επίμονος, αναγκάζοντας τον όγκο του να πέφτει πάνω στο βράχο. Ο υγρός και αλμυρός μου σύντροφος, σιωπηλός, ακόμα και όταν βρυχάται. Η παλίρροια ανεβαίνει, ο άνεμος είναι κυκλωτικός, τα κύματα χύνουν τις στάλες τους στην καλύβα του ψαρά μέσω του ανοίγματος του παραθύρου. Η έκρηξη καθώς κάθε κύμα χτυπάει, στέλνει μια μικρότερη έκρηξη μέσα μου.

Χρησιμοποιώ ένα ξύλινο τραπέζι που του λείπει το ένα πόδι σαν φράγμα. Καταλαμβάνουν επίσης την καλύβα του ψαρά δύο καρέκλες χωρίς πλάτη και τρία ξύλινα κιβώτια, οι πλάκες τους σαπίζουν και είναι εύθραυστες. Σε ένα ραγισμένο πλαστικό κουβά υπάρχουν μικρά μήκη ξεφτισμένου σχοινιού, που απορρίπτονται ως άχρηστα από τον ιδιοκτήτη τους, μαζί με απορρίμματα διχτυού του ψαρέματος, μπερδεμένα και άχρηστα.

Συγκεντρώνομαι στην πίσω γωνία αυτού του ψυχρού κελιού που ονομάζεται δωμάτιο με όλα τα τρίμματα, για όλο το καλό που μου κάνει. Μπορώ να ακούσω τον σκύλο, να ρουθουνίζει και να ψιθυρίζει έξω: τον ακόλουθό μου. Το άνοιγμα έπρεπε να είχε κλειστεί για να εμποδίζει τον άνεμο και οι στάλες των κυμάτων επικαλύπτουν τα πάντα με αλάτι. Η μόνη μου παρηγοριά, είναι πως αυτό το σκυλί δεν μπορεί να μπει..

Το άνοιγμα πρέπει να είναι πολύ ψηλό για τον σκύλο αλλιώς τώρα θα είχε πηδήξει μέσα για να με σκοτώσει. Εκτός, αν προσπαθεί να βρει το κουράγιο ή σκέφτεται πώς θα μπει μέσα. Δεν μπορώ να σκεφτώ αυτό τώρα. Το φράγμα μπορεί να είναι άχρηστο μπροστά σε αυτό το γκρινιάρικο κτήνος, όμως δεν θα μείνω κολλημένος εδώ κάτω, στο παγωμένο, πέτρινο πάτωμα, για να κρυφτώ από έναν τετράποδο εχθρό.

Επαναξιολογώ την κατάσταση του σώματός μου. Δεν είμαι σε καλή κατάσταση. Το δάγκωμα του σκύλου στην αριστερή μου γάμπα αιμορραγεί. Μπορώ να νιώσω το αίμα, κολλώδες και ζεστό. Το αριστερό μου χέρι είναι χάλια. Σπασμένο στον ώμο, κρέμεται, αδρανές και αχρησιμοποίητο, ο πόνος χτυπά ταυτόχρονα με τον καρδιακό παλμό μου. Αν κινηθώ, ακόμη και λίγο, νιώθω μαχαιριές σε όλο μου το κορμί, που ακολουθούνται από τον πόνο των εγκαυμάτων που απέκτησα βγαίνοντας από το αμάξι, εγκαύματα στο πρόσωπο και τα χέρια μου.

Κατάφερα να απομακρυνθώ πριν η μεταλλική μάζα τυλιχτεί στις φλόγες, παρά την βροχή που είχε αρχίσει να πέφτει βαριά. Ο άνεμος που έφερε η βροχή έστειλε τις φλόγες προς το μέρος μου, καίγοντας το πρόσωπό μου και καψαλίζοντας τα μαλλιά μου.

Ο σκύλος μυρίζει το αίμα μου, την καμένη σάρκα μου. Είναι πεινασμένος, άγριος, δεν έπρεπε να είναι εδώ που δεν υπάρχει άλλη τροφή, παρά μόνο εγώ.

Πεινάω κι εγώ όσο κι εσύ, φιλαράκο.

Το ατύχημα έχει κολλήσει στο μυαλό μου, το βλέπω συνεχώς. Ήταν θαύμα που σώθηκα . Πώς στο διάολο που κατάφερα να πιάσω το σακίδιο μου, δεν κατάλαβα, αλλά είχα ως κίνητρο το περιεχόμενό του ή ένα συγκεκριμένο στοιχείο μεταξύ των υπόλοιπων, το δώρο γενεθλίων της κόρης μου. Τι συνέβη; Η καταιγίδα, αυτό συνέβη. Ήξερα ότι ερχόταν, το συζητούσαν όλοι στο νησί, αλλά σκέφτηκα πως αν φύγω το μεσημέρι θα είχα αρκετό χρόνο ώστε να αφήσω έναν πίνακα σε έναν πελάτη, έναν Σουηδό γιατρό με μια έξυπνη βίλα στο μικρό χωριό της Μάντσα Μπλάνκα, και θα τα κατάφερνα να γυρίσω στο βουνό, στους γονείς της γυναίκας μου πριν από το πάρτι γενεθλίων. Ο Έρικ ήταν επίμονος, ήθελε τη δουλειά αυτό το Σαββατοκύριακο. Και χρειαζόμουν τα μετρητά, ιδίως για να ανακτήσω το κόστος αυτού που ήταν μέσα σε αυτό το όμορφο χαρτί περιτυλίγματος. Πήγαινα στο πάρτι όταν συνέβη η σύγκρουση.