Η Προειδοποίηση της Κλαρίσα (Καναρια Νησια Βιβλιο Μυστηριου 2)

Μετάφραση από Nikoletta Samoili

Ένα Στοιχειωμένο Μυστήριο σε έναν Νησιωτικό Παράδεισο

Αφού κερδίζει το λαχείο, η τραπεζική υπάλληλος Κλερ Μπένετ αφήνει πίσω της την παλιά της ζωή και αγοράζει την Κάσα Μπαράσο, ένα αρχαίο πέτρινο ερείπιο στο νησί των ονείρων της. Η μυστικίστρια θεία της, η Κλαρίσα, την προειδοποιεί πως το σπίτι κρύβει κινδύνους, όμως η Κλερ απορρίπτει τα λόγια της ως απλές δεισιδαιμονίες.

Ύστερα αρχίζουν τα ανεξήγητα περιστατικά. Ένας βράχος μετακινείται μόνος του. Οι ντόπιοι τεχνίτες αρνούνται να αναλάβουν την ανακαίνιση. Και ο αινιγματικός φωτογράφος Πάκο επιμένει πως το φάντασμα της Βικτωριανής ταξιδιωτικής συγγραφέως Ολίβια Στόουν προστατεύει ένα μυστικό κρυμμένο μέσα στο σπίτι.

Καθώς η Κλερ αποκαλύπτει τη σκοτεινή ιστορία της Κάσα Μπαράσο και της μυστηριώδους οικογένειας που έζησε κάποτε εκεί, το ειδυλλιακό της καταφύγιο μετατρέπεται σε μια αλυσίδα τρομακτικών δοκιμασιών. Κάποιος —ή κάτι— δεν θέλει να μείνει.

Ανακαλύψτε το Η Προειδοποίηση της Κλαρίσα, ένα ατμοσφαιρικό μυστήριο γεμάτο ίντριγκα, απρόσμενες ανατροπές και μια πινελιά ρομαντισμού.

Απόσπασμα από το βιβλίο

Αγοράζοντας ένα όνειρο

Όλοι έχουν μια τιμή. Αυτή είναι η αγαπημένη έκφραση του πατέρα μου. Είναι πωλητής μεταχειρισμένων αυτοκινήτων που έγινε κτηματομεσίτης. Εγώ δεν κάνω τίποτα από τα δυο. Όταν όμως διαβάζω σε μια τοπική εφημερίδα πως ο ιδιοκτήτης του σπιτιού των ονείρων μου σκόπευε να το κατεδαφίσει ανέλαβα άμεσα δράση. Άφησα πίσω μου τη λογική και με μια μόνο, περίπλοκη κίνηση, έβαλα σκοπό μου να σώσω αυτό το σπίτι.

Στην πραγματικότητα, δεν το έλεγες και σπίτι, δεν μπορούσε να αποκαλεστεί σπίτι, ένα κτήριο – που από τα μόνα που αποτελούνταν ήταν οι τέσσερεις τοίχοι και η οροφή – το οποίο κρατούνταν όρθιο από τη δική του επιμονή, γέρνοντας λίγο αριστερά στον αδυσώπητο άνεμο. Διότι το ερείπιο δεν βρισκόταν ανάμεσα στις πτυχές του πράσινου στην κομητεία μου στο Έσσεξ, ούτε σε καμία άλλη συνοικία βουκολικών βοσκοτόπων, αλλά σε μια επίπεδη και σκονισμένη πεδιάδα στην ξηρή έρημο Φουερτεβεντούρα, ένα νησί που επισκεπτόμουν κάθε χρόνο στις διακοπές μου.

Δεν είχα εγκαταλείψει ακριβώς την κοινή λογική. Το ερείπιό μου βρισκόταν στην πόλη της ενδοχώρας της Τισκαμανίτα, σε ασφαλή απόσταση από τους τρελαμένους γλεντζέδες, αλλά όχι τόσο μακριά από την πεπατημένη διαδρομή ώστε να είναι απομονωμένη και απομακρυσμένη. Το νησί ήταν αρκετά έρημο χωρίς να κρυφτώ σε μια από τις πολλές άγονες και άδειες κοιλάδες του. Σε ένα εδραιωμένο χωριό, θα είχα ό,τι χρειαζόμουν για μια άνετη ζωή, με ασφάλεια, γνωρίζοντας ότι υπήρχαν άλλοι κοντά, αν τους χρειαζόμουν. Καθώς μια ανύπαντρη γυναίκα συνήθιζε να ζει σε μια πολυσύχναστη αγγλική πόλη, έπρεπε να σκεφτεί κανείς αυτά τα πράγματα.

Τα προβλήματα άρχισαν από τη στιγμή που αποφάσισα να δράσω. Ο πρώην ιδιοκτήτης του αγαπημένου μου ερείπιου, ο κύριος που ετοιμάζονταν να χτυπήσει με την καταστρεπτική του μπάλα, δεν ήταν δύσκολο να αναγνωριστεί. Το όνομά του είχε αναφερθεί στο ίδιο άρθρο της εφημερίδας, , από τον δημοσιογράφο της Φουερτεβεντούρα που προσπαθούσε να περιγράψει λεπτομερώς μερικά από τα πρόσφατα ιστορικά ιδιοκτησίας. Οι διάφορες γενεαλογικές λεπτομέρειες δεν σήμαιναν τίποτα για μένα. Μπορούσα να διαβάσω αρκετά καλά ισπανικά – χρόνια τα μαθαίνω – αλλά δεν κατανοούσα καθόλου την ισπανική αριστοκρατία και μου έλειπε η βαθιά γνώση για την ιστορία της Φουερτεβεντούρα. Στην εποχή της πληροφορικής, την στιγμή που όλες οι επαγγελματικές συμφωνίες μπορούν να γίνουν από απόσταση με μερικά κλικαρίσματα από το σπίτι σου και την ηλεκτρονική υπογραφή όπου χρειάζεται, τίποτα δεν φαινόταν πιο απλό από την αγορά μιας ιδιοκτησίας στο εξωτερικό. Υπήρχαν ιστοσελίδες οι οποίες βοηθούσαν τους επίδοξους αγοραστές να μάθουν για τις νομικές απαιτήσεις, και αν αποφεύγουν τις κακοτοπιές και τις παγίδες. Αν δεν ήταν το γεγονός ότι ο κάτοχος του πολυπόθητου σπιτιού των ονείρων μου διέμενε κάπου στην ηπειρωτική Ισπανία και αν δεν ήταν αποφασισμένος να χρησιμοποιήσει το ακίνητο για οποιεσδήποτε αναπτυξιακές φιλοδοξίες που μπορεί να είχε πολύτιμη, η αγορά θα είχε ολοκληρωθεί σε λίγους μήνες.

Η πρώτη επιπλοκή εμφανίστηκε με τη διεύθυνση του ιδιοκτήτη. Βάζοντας το όνομα σε μερικές αναζητήσεις στο διαδίκτυο, βρήκα τα επαγγελματικά του ενδιαφέροντα. Αφού τα σημείωσα στο σημειωματάριό μου, προσέλαβα έναν δικηγόρο για να κάνει την αρχική επαφή και να καθιερώσει τα διαπιστευτήριά μου: εγώ, η Κλαιρ Μπένετ από το Κόλτσεστερ, μια ταπεινή ταμίας τραπέζης στο επάγγελμα, μέχρι που η τύχη μου άνοιξε τους αριθμούς ενός λαχείου και βρέθηκα εκπληκτικά ευκατάστατη.