Όλα Εξαιτίας σου

Απόσπασμα από το βιβλίο

Είναι ξαπλωμένη σε ένα μονόκλινο κρεβάτι ένα μέτρο από το δικό μου, αναπαυτικά ντυμένη με πυτζάμες από φανέλα, κουμπωμένες μέχρι το λαιμό. Οι δικές της είναι ροζ. Τα δικά μου είναι μαύρα. Κοιμόμαστε δίπλα-δίπλα σε αυτά τα μονά κρεβάτια εδώ και έξι εβδομάδες, φαντάζοντας τους εαυτούς μας δύο προσκόπους που κάνουν διακοπές περιπέτειας. Αυτές δεν είναι διακοπές. Κάπου σε αυτή την πόλη ένας ελεύθερος καουμπόι κρατάει ένα λάσο πάνω από τα κεφάλια των κοριτσιών μου- το σχοινί αιωρείται, έτοιμο να τις τραβήξει, με τα χέρια να κουνιούνται, από το προστατευτικό δαχτυλίδι της οικειότητας μου.

"Καληνύχτα, μαμά.

Ούτε μια χαραμάδα φεγγαρόφωτος δεν διαπερνά τις μπεζ κουρτίνες. Έχουμε στριμώξει παλιά σεντόνια πίσω από το κουρτινόξυλο και έχουμε κολλήσει στρώματα εφημερίδας στο στενό παράθυρο πάνω από τα κρεβάτια μας. Η μαμά δεν μπορεί να κοιμηθεί αν υπάρχει ένα φως. Και η γυναίκα στη διπλανή μονάδα έχει αναμμένο το εξωτερικό φως της όλη τη νύχτα. Φοβάται ότι ο φίλος της θα εμφανιστεί με τσεκούρι. Η μαμά δεν μπορεί να καταλάβει τι διαφορά κάνει να αφήνει το φως αναμμένο. Ένα ροτβάιλερ που βρυχάται - ναι. Αλλά ο φόβος δεν γνωρίζει την κοινή λογική.

Ο δικός μου φόβος τρέμει μέσα μου, ένα ανεπιθύμητο στοιχείο. Τραβάω τα σκεπάσματα στο πηγούνι μου, κλείνω τα μάτια μου και θέλω να κοιμηθώ. Εύχομαι να ήμουν στο δικό μου κρεβάτι στο σπίτι. Ότι θα μπορούσα να αντιστρέψω το χρόνο. Ότι ένα φορτηγό θα τον χτυπούσε. Και δεν θα χρειαζόταν να είμαστε σ' αυτό το μέρος.

Η μονάδα μας είναι ένα από τα έξι κτίρια από κοκκινόξανθα τούβλα που γειτνιάζουν με το καταφύγιο γυναικών. Βραχυπρόθεσμη προστατευμένη στέγαση. Χωρίς αλκοόλ. Όχι άνδρες. Η μαμά πιστεύει ότι ο κανόνας της απαγόρευσης του αλκοόλ είναι γελοίος. Πώς, για όνομα του Θεού, θα καταφέρναμε να φτάσουμε στο τέλος κάθε ημέρας χωρίς ένα ποτό; Δεν διαφωνώ. Είναι αυτή που πηγαίνει στο κατάστημα με τα μπουκάλια με άδειο σακίδιο. Είναι ένας μακρύς περίπατος, κάτω από το λόφο, πάνω από τα φανάρια, πέρα από μια μεγάλη παρέλαση μικρών καταστημάτων, μέσα από ένα πάρκινγκ και γύρω από το πίσω μέρος του Coles. Επιστρέφει, κόκκινη στο πρόσωπο και ξεφυσώντας, με ένα βαρέλι κρασί φουσκωμένο στην πλάτη της. Riesling. Είναι ένας συμβιβασμός. Εμένα μου αρέσει το Merlot και της αρέσει το Moselle. Πρέπει να προσποιούμαστε στα κορίτσια ότι πίνουμε χυμό μήλου. Στα οκτώμισι δεν ξεγελιούνται. Ποτέ δεν ζητούν μια γουλιά.

Το φως του πρωινού αγωνίζεται μέσα από τις κουρτίνες. Η μαμά ροχαλίζει με ήπια βογγητά, με το κεφάλι της βυθισμένο στο καφέ κάλυμμα του κρεβατιού της. Είμαι ξύπνιος χωρίς να αισθάνομαι ξεκούραστος. Η απειλή κουβαλάει το αμείλικτο βάρος της σε όλο μου το σώμα, ακόμα και όταν κοιμάμαι.

Ακούω ψιθύρους έξω από την πόρτα του υπνοδωματίου μας και βλέπω το χερούλι να γυρίζει. Η πόρτα ανοίγει. "Χρόνια πολλά για τη γιορτή της μητέρας!" φωνάζουν τα κορίτσια ομόφωνα. Η μαμά ξυπνάει αμέσως. "Σας ευχαριστώ, αγαπημένα μου", λέει και σηκώνεται στα μαξιλάρια της. Η Μαίρη και η Σάρα περπατούν τελετουργικά στο διάδρομο ανάμεσα στα κρεβάτια, κρατώντας η καθεμιά ένα δώρο και μια κάρτα σε ανασηκωμένες παλάμες. Η μαμά χαμογελάει. Τα μαλλιά της, λευκά και σγουρά, είναι πεπλατυσμένα στο πίσω μέρος του κεφαλιού της, με μια ορθογώνια τούφα να ξεπροβάλλει πάνω από κάθε αυτί. Είναι λίγο μακρύτερα απ' ό,τι της αρέσει. Δεν θα τα κόψει μέχρι να σκεφτεί ότι η όψη τους είναι ανυπόφορη.