Το Στοιχειωμένο Σπίτι (Μυστήριο της Πανεπιστημιούπολης Μπράξτον Βιβλίο 5)

Μετάφραση από Nikoletta Samoili

Ένα αποκριάτικο μυστήριο στοιχειώνει το Μπράξτον

Καθώς το Μπράξτον ετοιμάζεται για σκαλιστές κολοκύθες, στοιχειωμένες βόλτες με άμαξες και ένα ανατριχιαστικό Φθινοπωρινό Φεστιβάλ, ο Κέλαν Έιργουικ εγκαθίσταται σε ένα μυστηριώδες παλιό σπίτι — παρά τις προειδοποιήσεις της πρώην ενοίκου του. Όταν εμφανίζεται ένα εκδικητικό φάντασμα και οι εργάτες ανακαλύπτουν έναν σκελετό πενήντα ετών κάτω από τη νέα πτέρυγα της Βιβλιοθήκης Μνήμης, ο Κέλαν στρέφεται σε έναν εκκεντρικό ιστορικό και μια απόκοσμη μέντιουμ για απαντήσεις.

Με τον κίνδυνο να πλησιάζει, τη σπίθα ανάμεσα στον Κέλαν και την Έιπριλ να δυναμώνει και τα πιο σκοτεινά μυστικά της οικογένειας Γκρέι να έρχονται στο φως, ο Κέλαν πρέπει να αποκαλύψει την αλήθεια πριν ο αδίστακτος δολοφόνος χτυπήσει ξανά — και πριν το ανήσυχο πνεύμα πάρει την εκδίκησή του.

Ανακαλύψτε σήμερα τα μυστικά που στοιχειώνουν το Μπράξτον.

Απόσπασμα από το βιβλίο

Σκύβοντας πίσω από μια φθαρμένη, δυσανάγνωστη ταφόπλακα στο παλαιότερο και πιο τρομακτικό νεκροταφείο του Κοιμητηρίου Γουέλιγκτον, παρέμεινα σιωπηλός και ακίνητος ανάμεσα σε ένα σωρό εκταφέντα πτώματα. Αν και περιτριγυρισμένος από ψηλά, λεπτά λευκά πεύκα, ο σαρωτικός θόλος από τα ετοιμοθάνατα κλαδιά μιας κακοτράχαλης και αγκαθωτής ιτιάς μου ακούμπησε κρυφά το λαιμό. Αφού μια επίθεση ανέμων μαστίγωσε με μανία το τρεμάμενο δέρμα μου, κοίταξα πάνω από το χαλαρό σημάδι του τάφου και χάζεψα τους λόφους από φρεσκοστρωμένο χώμα. Γιατί ένα αδίστακτο τέρας είχε ξεθάψει τόσα πολλά φέρετρα κοντά στο μαυσωλείο των Γκρέι;

Δύο σειρές πιο πέρα, τα άψυχα μάτια του αποφασισμένου κακοποιού έλαμπαν σαν κάρβουνο που καίγεται. Ο ανατριχιαστικός τόνος των καμπανών της εκκλησίας της Αγίας Μαρίας χτύπησε - η τυχαία άφιξη του μεσονυκτίου. Το δυσοίωνο κάλεσμά της ώθησε τα ασταθή μου πόδια να παραπατήσουν, να τσακίσουν ένα σωρό από σάπια φύλλα και να αποκαλύψουν ανόητα τη μυστική μου θέση. Ξαφνικά σκεπασμένος από την ομίχλη και αιωρούμενος κοντά στην ανώνυμη ταφόπλακα, ο ρέοντας μαύρος και γκρίζος χιτώνας του απατεώνα έμοιαζε με καπνό από μια υπερφορτωμένη καμινάδα. "Σε ακούω να αναπνέεις, Έιργουικ. Βγες έξω, βγες έξω όπου κι αν είσαι. Δεν έχω τελειώσει με αυτό το παιχνίδι".

"Δεν ξέρω ποιος είσαι, αλλά η εμμονή σου μαζί μου έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο". Καθώς ένα απόμακρο φεγγάρι έριχνε μια απόκοσμη φωτεινότητα, καταράστηκα τα καινούργια μου μοντέρνα, σπορ γυαλιά αεροπόρου που θόλωσαν. Φαινόμενο ή αποκύημα μιας υπερβολικής φαντασίας, δεν μπορούσα να είμαι σίγουρος- ούτε με ένοιαζε εκείνη τη στιγμή. "Δεν μπορεί να είσαι αληθινός. Το μυαλό μου παίζει παιχνίδια μαζί μου".

Ο αιθέριος μπαμπούλας γλιστρούσε εκατοστά πάνω από το αγιασμένο έδαφος του νεκροταφείου. Οι σόλες των ποδιών του εξατμίζονταν όταν πατούσε στο ιερό χώμα των ελικοειδών μονοπατιών. "Είσαι έτοιμος να πεθάνεις;", η απειλητική, τσιριχτή φωνή χλεύαζε ενώ με κυνηγούσε και με στρίμωχνε στο σκοτάδι της ερημικής κρυψώνας μου -η ψυχρή, μελαγχολική αντήχηση τρόμαζε όλες τις νυχτερίδες, τις κουκουβάγιες και τα άλλα πλάσματα της νυχτερινής ζωής σε βιαστική απομόνωση. Το μασκοφόρο φάντασμα έριξε ένα σκοτεινό βλέμμα και κρατούσε κοφτερό δρεπάνι τεραστίου μεγέθους, που έκοβε γρήγορα τον τραγανό αέρα και στόχευε με ακρίβεια το λαιμό μου.

Τα χέρια μου έτρεμαν σαν ζελατίνη καθώς πάλευα να σπρώξω τη βαριά τσιμεντένια πλάκα στο έδαφος, και μετά πήδηξα με τα πόδια πρώτα σε έναν άδειο τάφο και τα χέρια μου να προστατεύουν το κεφάλι μου που σύντομα θα αποκεφαλιζόταν. Ο αθόρυβος βασανιστής κακάρισε άγρια και άρπαξε το αντιβράχιο μου με μια απίστευτα δυνατή και οστέινη λαβή, προκαλώντας μια έκρηξη καθαρού πάγου που έτρεξε μέσα στις φλέβες μου και κατευθύνθηκε προς την καρδιά μου που χτυπούσε ακανόνιστα. Το σώμα μου πάγωσε σαν ένας παγετώνας να με καταπλάκωσε και να με διατήρησε για όλη την αιωνιότητα.

Τότε ήταν που άκουσα τον εαυτό μου να ουρλιάζει σαν λυσσασμένο κογιότ, κυλώντας πυρετωδώς από τον άβολο καναπέ προς το ξύλινο πάτωμα του σπιτιού που είχα πρόσφατα ανακαινίσει. Το απολιθωμένο σώμα μου έτρεμε ανεξέλεγκτα και ίδρωνε αφειδώς. Μόνο ένας εφιάλτης, υπενθύμισα στον εαυτό μου, ενώ έτριβα την άμμο από τα κουρασμένα μάτια μου και συγκεντρωνόμουν στο επιδεικτικά άηχο δωμάτιο. Από τότε που ανέλαβα την τεράστια ανακαίνιση, ένα επαναλαμβανόμενο όνειρο με την πρόθεση ενός ανατριχιαστικού Χάρου να με σκοτώσει ερχόταν συνέχεια στον ύπνο μου.